2006/Jul/11

แม่มาหา มาอยู่เป็นเพื่อนได้ 3 วันล๊ะ
วันนี้แม่เขาบอกว่าแม่จะกลับไฟท์เย็นๆ ...

ก่อนที่แม่จะมา เหมือนมีเรื่องเครียดๆเยอะแยะ
ทั้งๆที่มันมีแค่เรื่องเดียว

แต่เวลาอยู่กับแม่ เหมือนกูลืมมันไปได้สักพักนึง
แต่พออยู่คนเดียว มันก็รู้สึกเจ็บลึกๆทุกที

จำได้เลย วันที่แม่มา..กูถามไปคำแรก " แม่มาไมอ่ะ ? "
แล้วรู้ป๊ะคำตอบไหนที่แม่ตอบกูมาทำเอากูยิ้มมมแก้มแทบปริ?

" แม่เป็นห่วงพี่ทราย...ไม่รู้เป็นอะไรคิดถึงพี่ทรายจังลูก "

เหมือนแม่จะรับรู้ จะรู้สึกได้จริงๆว่าลูกสาวคนนี้ ปวดใจ*
ก็คงมีแต่คนในครอบครัวจริงๆ ที่รักกูในแบบที่กูรักพวกเขา

ถึงแม้จะมีคนๆนึงที่กูเคยพร่ำบอกว่า
"ก็ทรายรักพี่เหมือนคนในบ้านจริงๆเลยทำให้ขนาดนี้ "
สุดท้าย..เขาก็เป็นได้แค่คนที่กูรัก ไม่ใช่ " คนที่รักกู "


วันนี้รู้แล้ว...

ว่ามีมากกว่าหนึ่งคนจริงๆที่เป็นได้ทั้งคนที่กูรักและเขาก็รักกู
มันมีมากกว่าที่กูเคยคิดไว้จริงๆ...

ไหนจะเพื่อน ไหนจะน้อง ไหนจะเป็นคนรอบข้าง
ระหว่างเวลาที่กูช้ำๆนี้...มีหลายๆเรื่องอยากเล่าให้ฟังเยอะแยะ
ว่ากูพบเจอ "หัวใจคน" ที่เขาดีกับกูเหลือเกิน

ดีชนิดที่กูไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนที่รักกู ห่วงกูขนาดนี้
แต่...นั่นก็เหมือนการส่องกระจกมองตัวเอง

ที่คอยทำทุกอย่างให้เขา แต่ อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
ถึงความดีของคนๆนั้นจะมีมากแค่ไหน...
แต่กูก็ไม่สามารถให้รักแบบนั้นเป็นการตอบแทนได้

มันก็คงถูกแล้วที่กูเป็นแบบนี้..
เพราะมันต้องมีฝ่ายที่เรารักจริงๆแต่เขาไม่เคยจริงจังตอบ
และมีอีกฝ่ายที่เราไม่เคยจริงจังแต่เขามีแต่ความจริงใจให้เสมอๆ

แล้วกูก็ตกอยู่ในทั้งสองสภาพตอนนี้...

เพราะเรื่องแบบนี้มันทดแทนกันไม่ได้หรอก

แล้วกูก็ไม่ใช่คนประเภทเอาอะไรมาแทนที่ได้ซะด้วยซิ
ไม่ใช่คนที่สามารถเอาความสุขมาจากสิ่งๆอื่นที่ไม่ใช่ความสุขแรกจริงๆได้

เหมือนๆว่า...กูเริ่มจากจุดไหน กูก็ขอให้เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆ
หากสิ่งๆนั้นหายไป...กูก็ขอหยุดตรงจุดเดิมก่อน
และพร้อมจะหาความสุขที่มันหายไปนั้นมาต่อเติมความรู้สึกที่หยุดไว้

กูไม่สามารถเอาอีกสิ่งนึงมาแทนที่กันได้จริงๆ
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้คนอย่างกู..
แต่นั้นมันไม่สามารถดูดซับความรู้สึกที่กูมอบให้คนๆนั้นได้จริงๆ

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ

................................

ตอนนี้ความคิดแล่นปรื๊ดปร๊าด..
คิดอะไรดีๆได้เพียบ...แต่ ไม่อยากพล่ามอะไรยาวๆ
เหมือนๆว่า พูดไปก็เท่านั้น ถึงพูดก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ก็สันดานคนเรา...มันต้องเจ็บก่อนถึงจะรู้สึก

ถึงกูพูดเหี้ยไรไปตอนนี้..
ก็เหมือนจุดเล็กๆจุดนึงที่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้ดีกว่าคำว่า "จุดเล็กๆ"

แต่สักวันนึง...หากเขารู้สึกเจ็บขึ้นมา

เชื่อกูเถอะว่า เขาต้องหันกลับมามองจุดที่มันค้างคาอยู่นั่นหล่ะ
แล้วมีคำถามที่ว่า จุดเล็กๆตรงนั้นหมายความว่าอะไร?

.

จุดพักใจ

\


ป.ล. ทำไมเด็กที่มหาลัยกูมาพัวพันกับชีวิตกูกันนักคะ? (หืมมมม?)


'



edit @ 2006/07/11 19:53:38
edit @ 2007/02/12 09:45:07

2005/Dec/03

แม่มาหา มาอยู่เป็นเพื่อนได้ 3 วันล๊ะ
วันนี้แม่เขาบอกว่าแม่จะกลับไฟท์เย็นๆ ...

ก่อนที่แม่จะมา เหมือนมีเรื่องเครียดๆเยอะแยะ
ทั้งๆที่มันมีแค่เรื่องเดียว

แต่เวลาอยู่กับแม่ เหมือนกูลืมมันไปได้สักพักนึง
แต่พออยู่คนเดียว มันก็รู้สึกเจ็บลึกๆทุกที

จำได้เลย วันที่แม่มา..กูถามไปคำแรก " แม่มาไมอ่ะ ? "
แล้วรู้ป๊ะคำตอบไหนที่แม่ตอบกูมาทำเอากูยิ้มมมแก้มแทบปริ?

" แม่เป็นห่วงพี่ทราย...ไม่รู้เป็นอะไรคิดถึงพี่ทรายจังลูก "

เหมือนแม่จะรับรู้ จะรู้สึกได้จริงๆว่าลูกสาวคนนี้ ปวดใจ*
ก็คงมีแต่คนในครอบครัวจริงๆ ที่รักกูในแบบที่กูรักพวกเขา

ถึงแม้จะมีคนๆนึงที่กูเคยพร่ำบอกว่า
"ก็ทรายรักพี่เหมือนคนในบ้านจริงๆเลยทำให้ขนาดนี้ "
สุดท้าย..เขาก็เป็นได้แค่คนที่กูรัก ไม่ใช่ " คนที่รักกู "


วันนี้รู้แล้ว...

ว่ามีมากกว่าหนึ่งคนจริงๆที่เป็นได้ทั้งคนที่กูรักและเขาก็รักกู
มันมีมากกว่าที่กูเคยคิดไว้จริงๆ...

ไหนจะเพื่อน ไหนจะน้อง ไหนจะเป็นคนรอบข้าง
ระหว่างเวลาที่กูช้ำๆนี้...มีหลายๆเรื่องอยากเล่าให้ฟังเยอะแยะ
ว่ากูพบเจอ "หัวใจคน" ที่เขาดีกับกูเหลือเกิน

ดีชนิดที่กูไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนที่รักกู ห่วงกูขนาดนี้
แต่...นั่นก็เหมือนการส่องกระจกมองตัวเอง

ที่คอยทำทุกอย่างให้เขา แต่ อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
ถึงความดีของคนๆนั้นจะมีมากแค่ไหน...
แต่กูก็ไม่สามารถให้รักแบบนั้นเป็นการตอบแทนได้

มันก็คงถูกแล้วที่กูเป็นแบบนี้..
เพราะมันต้องมีฝ่ายที่เรารักจริงๆแต่เขาไม่เคยจริงจังตอบ
และมีอีกฝ่ายที่เราไม่เคยจริงจังแต่เขามีแต่ความจริงใจให้เสมอๆ

แล้วกูก็ตกอยู่ในทั้งสองสภาพตอนนี้...

เพราะเรื่องแบบนี้มันทดแทนกันไม่ได้หรอก

แล้วกูก็ไม่ใช่คนประเภทเอาอะไรมาแทนที่ได้ซะด้วยซิ
ไม่ใช่คนที่สามารถเอาความสุขมาจากสิ่งๆอื่นที่ไม่ใช่ความสุขแรกจริงๆได้

เหมือนๆว่า...กูเริ่มจากจุดไหน กูก็ขอให้เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆ
หากสิ่งๆนั้นหายไป...กูก็ขอหยุดตรงจุดเดิมก่อน
และพร้อมจะหาความสุขที่มันหายไปนั้นมาต่อเติมความรู้สึกที่หยุดไว้

กูไม่สามารถเอาอีกสิ่งนึงมาแทนที่กันได้จริงๆ
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้คนอย่างกู..
แต่นั้นมันไม่สามารถดูดซับความรู้สึกที่กูมอบให้คนๆนั้นได้จริงๆ

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ

................................

ตอนนี้ความคิดแล่นปรื๊ดปร๊าด..
คิดอะไรดีๆได้เพียบ...แต่ ไม่อยากพล่ามอะไรยาวๆ
เหมือนๆว่า พูดไปก็เท่านั้น ถึงพูดก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ก็สันดานคนเรา...มันต้องเจ็บก่อนถึงจะรู้สึก

ถึงกูพูดเหี้ยไรไปตอนนี้..
ก็เหมือนจุดเล็กๆจุดนึงที่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้ดีกว่าคำว่า "จุดเล็กๆ"

แต่สักวันนึง...หากเขารู้สึกเจ็บขึ้นมา

เชื่อกูเถอะว่า เขาต้องหันกลับมามองจุดที่มันค้างคาอยู่นั่นหล่ะ
แล้วมีคำถามที่ว่า จุดเล็กๆตรงนั้นหมายความว่าอะไร?

.

จุดพักใจ

\


ป.ล. การมีเงินเยอะๆ ทำไมมันยังหาความสุขให้กูไม่ได้อีก?
ป.ล.2 ทำไมเด็กที่มหาลัยกูมาพัวพันกับชีวิตกูกันนักคะ? (หืมมมม?)


'



edit @ 2006/07/11 19:53:38

2005/Nov/30


วันนี้โดดเรียน...
อืมม ไม่มีเหตุผลนะที่ไม่ไปเรียน
ตอนนี้ก็นั่งถามตัวเองอยู่ ว่าจะตื่นมาแต่งตัวไปเรียนเพื่อเหี้ยไรเนี๊ยะ?
ไปเดินมาบุนครอง กร่อยๆคนเดียวนั่นหล่ะ...

ไปทำผมทรงอะไรสักอย่างนี่ด้วย
ฆ่าเวลาไปงั้น...

ส่วนเรื่องอื่นที่มันค้างคา
ก็ให้มันค้างคาไปแบบนี้เรื่อยๆละกัน

กูมันเป็นตัวคั่นเวลาสำหรับใครๆก็ได้อยู่แล้ว..
แล้วถ้าจะอยู่ตรงนี้ คั่นเวลาตัวเองเล่นๆบ้างไม่ได้รึไง?

ใครจะเห็นกูเป็นอะไร ยังไง ก็ช่างแม่ง
กูขอรู้ของกูคนเดียวแล้วจะหนักหัวใคร?


อืมม ไม่มีอะไรหรอก
กูเข้าใจ กูเข้าใจดี..

ให้มันเป็นอะไรที่ยากเย็นแบบนี้ต่อไปก็ได้


ช่างมันเหอะ...

ป.ล.วันนี้แม่มากรุงเทพ รีบบึ่งขึ้นเครื่องมาเพื่อ?

...( พรุ่งนี้กูจะมาเล่าในไดอารี่ละกัน)



ปลายฟ้า
View full profile